Aziz Bey Hadisesi

Tamburuyla gazino sahnelerinde aranan Aziz Bey, mesleğine duyduğu güveni sert ve gururlu tavırlarla gösterir. Çocukluğunda dolabın üzerinde bulduğu aile yadigârı saz, zamanla hayatının merkezine yerleşir. Ayfer Tunç, bu müzisyenin geçmişini Zeki’nin meyhanesinde yaşanan bir tartışmanın çevresinde anlatır. Klarnetçi Bahri’nin vefa duygusu, darbukacı Mercan’ın mavi minibüs hayali ve garson Davut’un davranışları, aynı geceye farklı açılardan bakılmasını sağlar. Sokak esnafının Aziz Bey’e ilişkin hatıraları da sahnedeki adamın çevresinde bıraktığı izi belirginleştirir.

Eski okul arkadaşlarının toplandığı bir akşam, müşterilerin eğlenme isteğiyle Aziz Bey’in hüzünlü şarkıları karşı karşıya gelir. Peçeteye yazılan şarkı istekleri ve araya konan para, zaten gergin olan ortamı daha da sertleştirir. Müziğin bir geçim yolu olmasıyla sanatçının kendi değerini koruma çabası arasındaki gerilim, kişilerin sözlerinde ve küçük hareketlerinde görünür. Öykü, gururu, kırgınlığı ve değişen eğlence alışkanlıklarını bir meyhane gecesinin ayrıntıları üzerinden işler.