Dokunmadan

Doktorundan hastalığının ilerlediğini öğrenen Adalet, ölümün uzak bir ihtimal olmaktan çıkmasıyla hayatına başka türlü bakmaya başlar. Korku, umut ve teslimiyet arasında gidip gelirken, kendisini eskiden beri kuşatan suçluluk duygusu da ağırlaşır. Çocukluğuna dönen düşüncelerinde babaannesinin okuma alışkanlıkları, erken yaşta öğrendiği kelimeler ve sözlük toplama merakı yer alır. Kendi kusurlarına takılıp kalan bu ses, hastalık karşısındaki çaresizliği yer yer alaycı ve gündelik bir dille anlatır.

Adalet'in Sadi Seber ile yaptığı otobüs yolculuğunda ise yıllardır görmediği Mahsun'la karşılaşma düşüncesi öne çıkar. Yol boyunca bu buluşmanın nasıl geçeceğini zihninde farklı biçimlerde canlandırır. Yula'ya vardıklarında not defterindeki adrese ulaşmak isterken, yanındaki adamın söylediklerine duyduğu güven sarsılır. İkilinin atışmaları, iç hesaplaşmaların arasına hareketli konuşmalar katar. Roman, yaşamak için kalan zamanın daraldığı duygusunu geçmişle yüzleşme isteğiyle bir araya getirir; kişisel hafıza, pişmanlık ve başkalarına güvenme meselesini Adalet'in değişken ruh hali üzerinden işler.