Eylül

Suat, Necip’in kendisine yönelen sevgisini onun saygılı ve sessiz davranışlarından anlar. Başlangıçtaki çekingenliği, beğenilmenin verdiği mutlulukla yavaş yavaş değişir. Necip ise Suat’ın duygularından emin olmak isterken bakışların, susuşların ve sesindeki titremelerin anlamını çözmeye çalışır. Bir an karşılık bulduğunu düşünür, başka bir an kendi yorumundan kuşkulanır. Aralarındaki yakınlık, bu belirsizliğin hem koruduğu hem de kaygıya dönüştürdüğü hassas bir denge üzerinde gelişir.

Mehmet Rauf, romanda aşkı kişilerin kendi içlerinde tarttıkları ihtimaller ve karşılarındakinin tavrına yükledikleri anlamlarla işler. Suat’ın huzuru ile Necip’in şüphesi yan yana ilerlerken saygı, minnettarlık ve kaybetme korkusu birbirine karışır. Duyguların en küçük değişimleri uzun cümlelerde ayrıntılanır; bir bakışın yere çevrilmesi bile ilişkinin anlaşılmasında önem kazanır. Eylül, yakınlığın nasıl yorumlandığını ve insanın mutluluğunu korumak isterken nasıl yeni endişeler ürettiğini izlemek isteyen okura bu iki kişinin iç dünyasını açar.