İçimizdeki Şeytan

Kadıköy’den Köprü’ye giden vapurda iki gencin konuşması, okuldan, arkadaş çevresinden ve hayatın amacından duyulan hoşnutsuzluğu ortaya koyar. Gündelik bir sohbet, insanın ne yapabileceği ve ürettiklerinin ne kadar kendisine ait olduğu üzerine tartışmaya dönüşür. Sabahattin Ali’nin romanında bu huzursuzluk, Macide’nin çevresindeki insanları gözlemlerken duyduğu yabancılıkla başka bir görünüm kazanır. Macide, karşılaştığı yapmacık tavırları tartarken geçmişteki okulunu, ailesinin çevresini ve konservatuvardaki kızları düşünür. İnsanlarla birlikte yaşama ihtiyacı ile onlardan uzaklaşma isteği aynı düşünceler içinde yan yana durur.

Ömer ise işindeki konumunu düzeltmek isterken nüfuzlu bir akrabasından beklediği desteği bulmakta zorlanır. İstanbul’a bağlılığını fikir hayatıyla açıklamaya çalışır, fakat kahve sohbetlerinin ve alışkanlıklarının bu bağlılıktaki payını da sorgular. Macide’ye yakınlık, onun gündelik sıkıntıları arasında bir dayanma noktasıdır. Konuşmalar ve kişilerin kendi kendileriyle hesaplaşmaları üzerinden ilerleyen anlatım, geçim kaygısının, çevreye uyum sağlamanın ve kendine karşı dürüst olmanın ilişkileri nasıl etkilediğini izlemek isteyenlere somut sahneler sunar.