Yıkıntılar Arasında

Yıkılmış mahalleler arasında ilerleyen ziyaretçiler, karşılarına çıkan bir adamın anlattıklarını dinlerken yaşananların ağırlığıyla yüzleşir. Adam, eski bir suyolunda saklandığı günleri, kardeşi Arsen için duyduğu kaygıyı ve hayatta kalma isteğinin yarattığı karmaşık duyguları aktarır. Zabel Yesayan, bu karşılaşmada konuşmanın hızını, suskunlukları, bakışları ve dinleyenlerin tepkilerini de izler. Korku ve kayıp, insanların birbirleriyle kurduğu ilişkilerde görünür hale gelir.

Adana'da yaşananların ardından kalan yıkımı konu alan tanıklıkta, harap evler ve gündelik eşyalardan geriye kalan parçalar önemli bir yer tutar. Bir çocuk ayakkabısı, ziyaretçilerin kederini yoğunlaştıran somut bir ayrıntıya dönüşür. Çevrenin görünümüyle iç dünyadaki sarsıntı yan yana ilerler; anlatılan her kişisel hatıra, kaybın insan hayatındaki karşılığını açar. Kitap, tarihsel bir felaketin ardından insanların yaşadıklarını nasıl hatırladığını ve bu hatıraların başkalarına aktarılırken nasıl duyulduğunu düşünmeye alan açar.