Apotheose Camoneana
Longe da Patria
(a Camillo Castello Branco)
Rasgando as ondas cruas, braço a braço
Com mil perigos e crueis tormentos;
Ralado de desgosto e de cançaço
Á chuva! á neve! aos vendavaes! e aos ventos!
Em frente aos soes que estoiram violentos,
Arremessando ondas de luz ao espaço;
Horisontes em braza! céos cinzentos!
--Nada receia aquelle peito d'aço!
E do rio Me-Khong as fundas aguas,
Ouvindo ao longe as soluçantes magoas
D'um povo illustre na historia humana;
A manso e manso, afrouxam a corrente,
Para que elle podesse épicamente
Cantar a gente illustre luzitana!