Deli Bal

Emir'e seslenen bir kişi, yıllardır sakladığı korkuyu anlatmaya hazırlanırken kasabanın pazaryerinde dolaşır. Gece vardiyalarıyla kurulmuş ortak hayatın karşısına gün ışığı, kalabalık çadırlar ve takip edilme korkusu çıkar. Çevredeki eğlenceler bile tehdit duygusuyla örtülür. Pelin Buzluk'un öykülerinde bu tür daralan bakış açıları, sıradan görünen bir çevreyi güvensiz ve tuhaf bir alana dönüştürür. Kişilerin kendilerine söyledikleriyle dışarıda gördükleri arasındaki açıklık, metnin gerilimini besler.

Başka bir öyküde su kıtlığı ve nüfus artışı, babaları hedef alan acımasız bir yasanın gerekçesine dönüşür. Aile bağları, kamusal tartışmalar ve birbirinden ayrılan topluluklar üzerinden toplumsal bir düzen sorgulanır. Orta bölümdeyse yağmur altında kendi penceresine bakan bir kişinin benliğiyle karşılaşması ve yalnız bir odada yansımasından ürken başka bir ses öne çıkar. İç konuşmalar, beden algısı ve görülme isteği çevresinde kurulan bu anlatılar, korkunun hem bireysel hem toplumsal biçimleriyle ilgilenen okurlara seslenir.