Aslanlı Yol

Vapur iskelesinden eve uzanan yolda karşılaştığı tanıdıkların soruları, Sevan Nişanyan’ın çocukluk ve gençlik anılarına giriş oluşturuyor. Lise yıllarında Aslanlı Yol adını verdiği bu güzergâh, başkalarının beklentileri karşısında kendini saklama ihtiyacını görünür kılıyor. İstanbul’daki aile geçmişi, Kınalıada’da dedesiyle geçirdiği zamanlar, kalabalık sofralar ve okul hayatı, yazarın kendine bakışını kuran ayrıntılar arasında. Başarıya yönelen ilgiyle otoriteye itiraz yan yana ilerliyor; anlatım kişisel hatıraları alaycı gözlemlerle bir araya getiriyor.

Önsözde, Agos için yazılmış gezi yazılarının yeni metinler ve otobiyografik notlarla nasıl birleştiği anlatılıyor. Farklı hayat biçimlerine duyulan merak, kitabın hem insan karşılaşmalarını hem de kişisel tercihleri ele alışını belirliyor. Köyde yerel malzemeyle yapı kurma anlayışı ve İzmir’de devralınan Punta Bar’ın kısa sürede yaşadığı ekonomik başarısızlık, anıların başka duraklarını oluşturuyor. Bu bölümlerde yerleşme, çalışma ve başka türlü yaşama isteği, gündelik kararların somut sonuçları üzerinden okunabiliyor.