Gulyabani

Aksaray'daki bir evde düzenlenen kış toplantılarında herkes Muhsine Hanım'ın gelişini bekler. Boza ve leblebi eşliğinde anlattığı hikâyeler arasında en çok merak uyandıran, gençliğinde yaşadığını söylediği Gulyabani olayıdır. Muhsine, anne ve babasını erken kaybettiğini, komşularının yardımıyla evlendiğini ve kötü davranan eşinden ayrıldığını anlatır. Böylece roman, tanıdık bir ev ortamından başlayarak onun geçmişindeki korkulu deneyimlere açılır. Sohbetlerin şakalı havası, bu hatıralara duyulan merakla yan yana durur.

Köşkte geçen bölümde Muhsine, karşısına çıkan Hasan'ın insan olduğuna inanmakta zorlanır. Hasan kendisini çiftlikte çalışan bir uşak olarak tanıtır ve onu korumaya geldiğini söyler. Muhsine ise bu açıklamaları, cinlerin ve perilerin görünüş değiştirebildiği düşüncesiyle karşılar. Birbirini izleyen sorular ve cevaplar, aynı olayın korkuyla nasıl farklı yorumlanabildiğini gösterir. Günlük konuşma dili ve Muhsine'nin kendi kendine yürüttüğü düşünceler, köşkteki karşılaşmayı ayrıntılandırır. Muhsine'nin kuşkularını izlemek, olağan görünen bir açıklamanın korkmuş biri için neden yeterli olmadığını anlamayı sağlar.