Pulbiber Mahallesi

İstiklal Caddesi, kediler ve çay, bu şiirlerde gündelik hayatın içinden çıkan bir mahalle duygusu kurar. Füsun’a yönelen ses, büyümek üzerine söylenen sözlere kelimelerle ve hayal gücüyle karşılık verir. İstanbul’un kargaları, kar yağışı, sokaklar ve bakkalda satılan rüya kedileri aynı şiir dünyasında buluşur. Leman’la Taksim’deki banklarda geçen bir anın yanında, Zeyna’ya seslenen dizeler ve mahallenin darbuka ritmi vardır. Ev eşyaları, yiyecekler ve hayvanlar, kederi anlatmanın beklenmedik yollarına dönüşür.

Didem Madak’ın dizeleri, konuşma dilindeki takılmaları ve söz oyunlarını özlemle yan yana getirir. Kelimelerin yaşayan varlıklar gibi ele alınması, şiir yazmayı da metnin konusu yapar. Burcu’yla kurulan hayali örgüt ve peçetelere yazılan sloganlar, arkadaşlık sohbetinin mizahını taşır. Mektubun şiirde okunup okunamayacağı üzerine karşılıklı sözler ise biçimin sınırlarını tartışmaya açar. Bu parçalar, anıların, kadınların gündelik deneyimlerinin ve yazma isteğinin birbirine nasıl karıştığını gösterir.