Elektra

Babasının yasını tutan Elektra ile annesi Klytaimnestra arasındaki hesaplaşmada, aynı geçmiş iki farklı adalet anlayışıyla yorumlanır. Klytaimnestra, kızının kurban edilmesini öne sürerek kendi davranışını savunur; Elektra ise babasının ölümüne ilişkin bu açıklamaya karşı çıkar. Birbirlerine yönelttikleri suçlamalar, aile bağlarını öfke, bağlılık ve haklılık iddialarıyla iç içe geçirir. Söz sırası değiştikçe, her kişinin kendi acısını nasıl gerekçeye dönüştürdüğü belirginleşir. Tartışmanın ağırlığı, yaşananların kendisi kadar bunlara verilen anlamda da toplanır.

Khrysothemis, önerilen işe yardım etmeyi kabul ederken kadınlardan sessiz kalmalarını ister; annesinin duyması halinde ödeyeceği bedelden çekinir. Koro ise yaklaşan adalete duyduğu güveni dile getirir, rüyaları ve geçmişteki felaketleri tanrısal işaretlerle birlikte değerlendirir. Diyaloglar ile koro bölümleri arasında ilerleyen tragedya, kişisel acıyla tanrılara duyulan inancı aynı sahne düzeninde buluşturur. Aile içindeki söz düellosunu ve antik tiyatronun çatışma kurma biçimini izlemek isteyenler için, karşılıklı konuşmaların gerekçe, itiraz ve suçlamayla nasıl örüldüğünü gösterir.