Louise de la Vallière

Palais-Royal’de sessiz geçen bir yemek, Philippe’in huzursuzluğunu ve çevresindeki insanların birbirini nasıl gözlediğini ortaya koyar. Prens sofradan kalkıp annesi Avusturyalı Anne’in yanına gider; Lorraine şövalyesi ise onun öfkesinden ve Manicamp’ın sıkıntısından keyif alır. Anne ile oğlunun konuşması, saray kurallarının arasından aile içindeki yakınlığı gösterir. Philippe’in dalgınlığı, annesinin soruları ve söylemek istediklerini bir türlü toparlayamaması, romanın başlangıcındaki gerilimi küçük hareketlerle görünür kılar. Böylece makamların ağırlığı, kişisel duygularla aynı sahnede buluşur.

Başka bir saray sohbetinde Saint-Aignan, Tircis ile Amintas adlı çobanların öyküsünü anlatır. Prenses, anlatıyı durdurup kişilerin adlarını ve özelliklerini öğrenmek ister; kral da bu ısrarı kaygıyla izler. Çobanlar ve periler üzerine kurulan konuşma, dinleyenlerin bakışları ve tepkileriyle birlikte ilerler. Alexandre Dumas, uzun diyalogların arasına gülümsemeleri, susuşları ve imalı sözleri yerleştirir. Saray hayatını, insanların söylenenleri nasıl yorumladığı üzerinden okumak isteyenler için bu sahneler, resmî nezaketin ardındaki duygusal çekişmeleri inceleme alanı açar.