Satranç

New York'tan Buenos Aires'e gidecek yolcu vapurundaki kalkış telaşı, dünya satranç şampiyonu Mirko Czentovic'e yönelen merakla birleşir. Gazetecilerin ilgisini çeken bu genç adamın geçmişi, babasını kaybettikten sonra bakımını üstlenen bir köy papazının yanında başlar. Derslerde zorlanan Mirko, bir akşam papazın yerine satranç tahtasının başına geçerek jandarma çavuşunu yener. Önce çevresindeki oyuncuları, ardından küçük bir kentin satranç topluluğunu şaşırtan başarısı, şöhret ile gündelik davranışları arasındaki farkı görünür kılar.

Sorgulamaların ardından aynı otel odasına dönen bir kişinin kendi düşünceleriyle baş başa kalışı anlatılır. Masa, yatak ve duvar kâğıdı gibi değişmeyen ayrıntılar, verdiği yanıtları sürekli yeniden düşünmesine eşlik eder. Ezberindeki metinleri söylemek ve hesap yapmak, zihnini meşgul etmek için denediği uğraşlardır. Stefan Zweig, satrançta olağanüstü başarı ile dikkatini toparlamakta zorlanan bir insanın deneyimini yan yana getirir. Bu karşıtlık, zihinsel dayanıklılık, yalnızlık ve yeteneğin sınırları üzerine düşünmek isteyen okura belirgin bir odak sunar.