Chapitre 25

They stab it with their steely knives

But they just can’t kill the beast

Eagles – Hotel California

 

Hij zat aan tafel, zonder snor, een onverzorgde baard, zijn hand achteloos op een zwart pistool. De andere hand omklemde de fles wijn die Lea de dag ervoor had ontkurkt.

Hij vervolgde in het Frans. ‘Wow. Jullie zien er verdomd sexy uit. Hola, de klojo is er ook. Ga daar staan, waar ik je kan zien.’ Hij wees met het pistool naar het elektrisch fornuis waar een vuile braadpan stond met aangekoekt ei. René deed wat hij vroeg. ‘Ga zitten dames.’ Hij tikte met het pistool op tafel. Gina en Sophia namen plaats.

‘Wat doe je hier?’ vroeg Gina.

Hij dronk de fles leeg en draaide ze om. De laatste druppels vielen op het tafellaken. ‘Oeps. Nu al leeg.’ Hij zwaaide met het pistool naar Sophia. ‘Jij, haal een andere.’

‘Haal ze zelf.’

‘Nog altijd even kattig, zie ik.’ Hij duwde het pistool op haar hand. ‘Bezorg me een andere of ik schiet je klauw eraf.’

Sophia liep rood aan en ging in de kelder achter een volle fles.

Hij knikte naar de kurkentrekker op tafel. ‘Openen.’

Ze ontkurkte de fles.

‘Zit neer. En kijk wat minder giftig of ik knal je alsnog een poot af.’ Hij dronk van de wijn.

‘Is dat pistool echt nodig?’ vroeg Gina.

‘Hm. Fantastisch wijntje. Niets is echt nodig, Gina. Maar dit …’ Hij bekeek het pistool langs alle kanten alsof hij het voor het eerst zag, ‘… is wel erg nuttig.’

‘Waar zijn mama en Claudia?’

‘Is dat gedrocht je moeder?’

Gina verbleekte.

Hij wiebelde met het pistool richting woonkamer. ‘Kijk zelf.’

‘Als je hun iets hebt aangedaan …’

‘Wat?’

‘… vermoord ik je.’

‘Ik ben toch geen onmens. Vooruit, ga kijken.’

Gina opende de woonkamerdeur. Ze knipte het licht aan en werd bijna omvergelopen door een kind dat haar met volle geweld omhelsde. ‘Idoia?’

René hoestte en zette de kookplaat aan waarop de vuile pan stond. Het zweet liep in beekjes van zijn slapen over zijn wangen in zijn kraag. Hij veegde zijn kletsnatte voorhoofd droog met zijn mouw.

Idoia snikte stilletjes.

Akil lachte. ‘Zie je wel? Ik krenkte ze geen haar. Ik moest ze wel vastbinden en de mond snoeren want dat blondje hield niet op met schreeuwen. Idoia. Hier.’

Gina keek in de ogen van Idoia en fluisterde. ‘Hazlo, cariño.’

Het meisje ging aarzelend naar Akil. Hij nam haar op schoot. ‘Ga terug zitten.’

‘Ik wil mama en Claudia losmaken.’

‘Zit neer, zeg ik!’

Ze ging aarzelend terug zitten. ‘Wat kom je doen?’

‘Je begrijpt ook niets. Ik kom je halen. Of beter, ik kwam je halen, tot ik deze vond.’ Hij richtte zich op en haalde de cheque uit zijn achterzak.

‘Dat is míjn geld.’

‘Juist, en nu is het van mij. Wat zou je ervan vinden om samen met mij en Idoia een bistro te openen in Parijs?’

‘Ik denk er niet aan.’

‘Bistro Elizondo.’

‘Klinkt als een bordeel.’

‘Bistro Ferrara dan.’

‘Ik ga nergens met jou.’

Akil glimlachte en plaatste achteloos het pistool tegen het achterhoofd van Idoia. ‘Is dat je definitieve antwoord?’

Gina hief haar handen. ‘Nee, nee, nee … Ik doe wat je wil. Laat Idoia erbuiten.’

‘Ze is mijn zus. Ik doe met haar wat ik wil.’

‘Laten we vertrekken. Laat mijn familie met rust.’

‘Niet zo snel, Gina. Je familie stelt overigens niet veel voor. Behalve die razende kattin hier.’ Hij richtte het pistool opnieuw op Sophia.

Gina stak de handen vooruit. ‘Akil, laten we vertrekken. Ik smeek je.’

‘Hoe heet je ook alweer?’

Sophia gaf geen kik.

‘Jij meisje, moet dringend getemd worden. Ik neem je ook mee. Als mijn slavin. Voel je eens een echte man tussen je benen. Ik vroeg hoe je heet.’

Sophia bleef zwijgen.

Akil duwde Idoia weg en sloeg Sophia snoeihard in het gezicht. ‘Antwoord! Smerige teef.’

‘Sophia!’

‘Hou op, Akil. Ik doe alles wat je wil,’ smeekte Gina. Ze viel op haar knieën. Idoia verborg zich achter haar rug.

Akil knikte naar René. ‘Is dat stuk stront ook familie?’

De pan achter René kraakte. De geur van aangebrande eieren verspreidde zich doorheen de keuken. Hij hield zich met beide handen vast aan het fornuis, zijn knokels wit van inspanning, zijn hart een bonkende diesel, zijn ingewanden een kolkende hel. Angst en woede vochten om de overhand. Inademen lukte nog net, uitademen niet meer. ‘Heb je het …’ Hij schrok van zijn schrille stem en herbegon, dieper: ‘Heb je het tegen mij?’

‘Heb ik het tegen jou?’ Akil lachte.

René vond zijn stem terug. ‘Ja? Heb je het tegen mij?’

‘Die knaap is echt grappig. Wel, nu je het zegt. Ja, ik heb het tegen jou. Ik vroeg of je familie bent.’

‘Is dat relevant?’

Akil bulderde het uit. ‘Die kerel is te gek. Is dat relevant? Natuurlijk is het relevant. Gina vroeg om haar familie met rust te laten. Als jij geen familie bent … tja, dan moet ik voor jou een andere oplossing zoeken.’

René kreeg meer zelfvertrouwen naarmate hij de man aan de praat hield. ‘Dat is toch simpel.’

‘O?’

‘Je wandelt naar buiten, stapt in die zwarte DS die je stal in Frankrijk, je rijdt terug naar Altza en geeft je aan bij de Guardia Civil.’

Akil leunde achteruit. ‘Bravo. Dan toch niet zo’n klojo. Hoewel … nee, het spijt me, zo geniaal ben je ook weer niet. Je oplossing valt buiten de mogelijkheden. Ik heb een betere. Wat dacht je van een rendez-vous met dit schatje hier.’ Hij porde het pistool plagerig in Renés buik.

René werd kotsmisselijk.

Op dat moment begon Sophia het refreintje te neuriën van de wereldhit van het zangeresje Samantha.’

‘Wat krijgen we nu?’

‘Evívá Espáña. Ken je het?’

Hij sloeg haar opnieuw in het gezicht, met de achterkant van zijn hand. ‘Hou op, teef.’

Ritmisch op tafel tikkend zong ze verder. ‘Van oude trots en romantiek…’

‘Bek dicht!’

‘Eviva España!’

Hij haalde opnieuw uit, maar ze ontweek hem. Ze blikte staalhard terug en zong uit volle borst verder: ‘Een serenade aan ’t balkon …’

Akil vloog op van zijn stoel, rukte haar hoofd achterover en drukte de loop van het pistool tegen haar voorhoofd.

‘Espana por favor!’ schreeuwde ze en spuwde omhoog in zijn gezicht.

‘Dit waren je laatste woorden, teef.’ Hij hief zijn hand om haar met de kolf de schedel in te slaan. Ze kromp ineen en stak afwerend haar handen omhoog.

‘Akil, no!’ krijste Idoia. Zijn hand bleef hangen in de lucht. Verbaasd keek hij naar Idoia. ‘Moet je horen. Het maakt weer geluid.’

De pan raakte het achterhoofd van de Bask met een weerzinwekkende klap. Hij viel voorover tegen Sophia en richtte verdwaasd het pistool op René. Sophia sloeg het met beide handen omlaag. Een oorverdovende knal dreunde door de keuken. René kreeg een waanzinnige kick van de kruitgeur. Hij drukte de roodgloeiende pan uit volle kracht in Akils gezicht. De Bask brulde als een beer, liet het pistool vallen en strompelde achteruit. Hij greep de pan met beide handen, liet ze direct weer los en schreeuwde het uit van de pijn. René ramde opnieuw de pan tegen Akils hoofd, links - rechts - links - rechts. Akil wankelde achteruit tot tegen de gangdeur. Bloed spatte uit zijn gezicht. René sloeg nu van boven naar onder, razend om wat hij Gina had aangedaan en wat hij Sophia had willen aandoen. Hij hield pas op toen Akils benen het begaven en hij met gesloten ogen, de kin op de borst, bewusteloos op de grond zeeg. De stank van geschroeid vlees vermengde zich met de scherpe geur van kruit en verkoolde eieren.

‘Geef hier.’ Sophia greep de pan uit zijn hand en verkocht Akil een keiharde rechtse – ‘Eviva!’ – en een verpletterende linkse – ‘España!’

De Bask viel op zijn zij. Kin, neus en voorhoofd verbrand, zijn hemd vol bloed.

René hijgde als een marathonloper. ‘We hebben hem doodgeslagen.’

Sophia, compleet opgenaaid, stampte haar hak in zijn buik. ‘He, bosaap. Leef je nog? Wie is hier nu de klojo?’ Geen reactie. Ze schopte hem tussen de benen. ‘Enig idee wat dit is, klootzak?’ Ze gaf hem nog een trap. ‘Hoe voelt dat? Eens een echte vrouw tussen je benen. Tevreden nu? Hier heb je er nog een.’ Akil kreunde. ‘Hij leeft nog. Alleen wat last van migraine en zere kloten.’

Idoia vloog Gina in de armen. ‘Gina. Te amo.’

Gina sloot de kleine tegen haar borst. ‘Cariño. Je stemmetje is terug.’

René snelde naar de woonkamer bij Lea en Claudia. Hij verwijderde hun knevels en maakte de touwen rond hun polsen los. Lea was kalm, berustend. Claudia schreeuwde zich schor. Lea kalmeerde haar. Hij nam de touwen mee naar de keuken.

Sophia leunde tegen het aanrecht, bleek als een wassen beeld. Idoia hurkte wenend in de hoek naast de deur. Gina stond gebogen over Akil, het pistool in haar handen, gericht op zijn slaap.

‘Gina, wat doe je?’

‘Ik maak hem af.’

‘Geef hier.’

‘Ik schiet z’n kop eraf. Ik zweer het.’

‘Doe het niet.’

‘Ik moet!’

Hij duwde tegen haar arm. ‘Nee, je moet niet.’

Ze duwde tegen. Het pistool beefde. ‘Je weet niet wat hij mij heeft aangedaan.’

‘Weet je nog wat ik zei in Parijs? Laat het verleden achter je.’

‘Hij komt er veel te makkelijk mee weg.’

‘Hij heeft in drie landen zware misdaden gepleegd. Moord, gijzeling, mishandeling, ontvoering.’

‘Ik vind nooit meer rust.’

‘Hij gaat voor vele jaren de gevangenis in.’

‘En daarna?’

‘Wil je voor dit stuk ongedierte zelf naar de cel?’

‘Met plezier.’

‘Hij is het niet waard.’

Haar handen trilden waanzinnig. ‘Ik doe het. Ik zweer het.’

‘En je droom?’

‘Dit is zelfverdediging.’

‘Nee, vanaf nu is het moord.’

Tranen liepen over haar wangen. Het pistool kon zomaar per ongeluk afgaan. Hij duwde voorzichtig haar armen opzij en nam het pistool uit haar handen.

Daarop sloeg en schopte ze Akil herhaaldelijk in het gezicht. ‘Jij walgelijk zwijn, ik hoop dat ze je martelen en radbraken tot er niets van je overblijft dan een rottend kadaver.’

René nam haar bij haar middel en leidde haar naar een stoel. ‘Gina, genoeg zo. Hij doet je niets meer. En stinken als een kadaver doet hij al.’

Ze viel hijgend neer op een stoel.

Lea omhelsde de kleine Idoia. Sophia keerde zich om naar de gootsteen en kotste popcorn.

René bond Akil aan handen en voeten, trok de cheque uit zijn broekzak en gaf hem terug aan Gina. Daarna belde hij de politie. Pas nu voelde hij de pijn. Hij rolde zijn broekspijp omhoog. Zijn schoen stond vol bloed. De kogel kerfde een diepe jaap aan de binnenkant van zijn kuit. De muis van zijn linkerhand was geschroeid.

 

Akil kreeg de eerste zorgen toegediend en werd geboeid afgevoerd. René liet de wonden aan zijn hand en been verzorgen. De Bijzondere Opsporingsbrigade kwam ter plaatse. Een voor een werden ze apart genomen om een verklaring af te leggen. Daarna moesten ze naar boven. ’s Avonds laat, na afronding van het sporenonderzoek mochten ze opnieuw naar beneden, behalve Gina. Omwille van haar band met een ETA-verdachte werd ze meegenomen naar het politiekantoor voor verder verhoor.

Het gezin zat verslagen in de woonkamer.

‘Bel nu eerst naar huis,’ zei Sophia.

Hij belde en legde uit aan moeder dat hij ’s anderendaags naar huis zou komen. Hij legde de telefoon neer. ‘Ik ga naar het politiekantoor.’

‘Waarom?’ vroeg Sophia.

‘Hoe moet Gina anders thuis geraken?’

‘Juist. Ga maar. We redden ons wel.’

Hij vertrok. Het schakelen met de wagen bezorgde hem felle pijnscheuten in zijn kuit. De ondervraging liep nog. Hij wachtte in een groezelige ontvangstruimte waar het stonk naar natte sigarettenpeuken. Hij viel in een oppervlakkige slaap en kreeg de waanzinnigste hallucinaties, tot iemand hem wakker schudde. Gina hurkte voor hem. ‘Het is voorbij. Breng me naar huis.’

 

OceanofPDF.com