Chapitre 28

Ooh, you make me live

Whenever this world is cruel to me

Queen – You’re My Best Friend

 

De weken en maanden die volgden beet Gina zich vast in de herinrichting van de oude meubelzaak tot kledingboetiek. Tussenmuren werden gesloopt en vervangen door draagbalken en zuilen, valse plafonds werden neergehaald en bekleed met lamellen, vloeren werden bedekt met parket en vast tapijt. De aldus ontstane reusachtige ruimte werd heringedeeld met manshoge spiegels en valse wanden in flitsende kleuren. Er werd een gloednieuw naaiatelier ingericht met stikmachines en een kantoor. In de winkel kwamen paskamers en een sanitair blok. Vanuit het naaiatelier vertrok een laag platform van zo’n vijftien meter lang met vooraan een rond plateau. Het plafond erboven kreeg bronzen spiegels. Langs de voorkant en de zijkanten van de winkel werden weer andere platformpjes ontworpen voor etalagepoppen. René zorgde voor nieuwe elektriciteitsleidingen, aftakpunten, stopcontacten en verlichting. Sophia en Claudia hielpen met het schilderen van wanden en deuren.

Lea onderging op aanraden van Gina enkele operaties en kreeg een oogprothese die bijna niet te onderscheiden was van haar goede oog. Ze was er enorm blij mee en droeg vanaf dan enkel nog de sluier als er vreemden in de buurt waren.

Het gezin verhuisde van de Vikingstraat naar de verdieping boven de winkel. Ieder gezinslid had een ruime kamer en er waren drie logeerkamers. Op de tweede verdieping werden studentenkamers ingericht met eigen sanitair, een eigen keuken en een aparte ingang via het steegje achteraan. Er verbleven inmiddels acht studenten. Het was januari. Sophia had de studies rechten aangevat, René die van psychologie. Na de ongelukkige toenaderingspoging die voorbije zomer was de afstand tussen hem en Gina gebleven. Op geen enkel moment had ze enig signaal gegeven die hem de moed gaf hun vriendschap te brengen tot meer dan vriendschap. Zij had haar zaak, haar project zoals ze het noemde, hij had zijn studies. Toch was hij meer dan ooit geboeid door haar. Geen dag ging voorbij waarop hij niet aan haar dacht. Maar hij respecteerde haar en troostte zich met de wetenschap dat geduld een mooie eigenschap was. Intussen hielp hij haar bij de verbouwingswerken. De laatste weekends waren intens geweest. De opening van de boetiek was gepland in maart.

Toen de laatste aannemer de deur achter zich dichttrok en René de laatste spot indraaide viel Gina doodvermoeid neer op een stoel. ‘Ik ben een wrak.’

‘Wij allemaal,’ zei hij, rondkijkend naar de afgepeigerde gezichten van Lea, Sophia en Claudia. Ook Bianca was overgekomen uit Nederland om een tandje bij te steken. ‘Waar is Idoia?’

‘Op haar kamer. Ze spreekt al een hele tijd niet.’

‘Je vertelde over haar moeder?’

‘Ik mocht niet langer wachten.’

‘Ze komt het wel te boven. Kinderen zijn veerkrachtig.’

‘Ik hoop het. Ik vergeef het me nooit als ze blijft zwijgen.’

‘Geef haar tijd. Forceer niets.’

Ze knikte en keek lusteloos naar de grond.

‘Alles in orde?’

‘Nee. Het geld is bijna op en ik moet nog een openingsfeest organiseren.’

Bianca kwam erbij. ‘Ik kan bijspringen.’

‘Wat lief van je. Ik probeer het eerst rond te krijgen met de inkomsten van de studentenverblijven.’

‘Waarmee koop je dan kledij en accessoires?’ vroeg René.

‘Dat is al gebeurd. Ik sloot een handelslening af. Morgen starten de leveringen.’

‘Wat is hier de bedoeling van?’ vroeg Sophia, zittend op het centrale platform.

‘Dat is de catwalk. Ik wil defilés organiseren met eigen creaties en trends. Tijdens de opening is er een modeshow. Ik heb nog massa’s werk voor de boeg.’

‘Mannequins kosten ook geld.’

‘Ze doen het gratis.’

‘Welke dragonders doen zoiets gratis?’

‘Geen dragonders. Ze zijn razendknap.’

‘Fransen?’

‘Vlamingen.’

‘Waar vond je die? Bij de openbare onderstand?’

‘Ze zijn hier aanwezig.’

Sophia keek vermoeid in het rond. ‘Wat? Wij?’

‘Het wordt prachtig. Bianca zegde al toe. Nu jij en Claudia nog.’

Claudia wipte enthousiast op. Ze sprong op het verhoog, deed een gek ganzenpasje met breed uitzwaaiende heupen, stak beide armen in de lucht en riep: ‘En nu dames en heren, graag uw aandacht voorrr … Margaux Hemingwayyy!’

Iedereen lachte behalve Sophia. ‘Mij niet gezien.’

Gina reageerde verbaasd. ‘Waarom niet, je hebt geschikte maten.’

‘Ik loop niet te paraderen voor een massa geilaards.’

‘Het zullen vooral vrouwen zijn.’

‘En hun mannen blijven thuis? Laat me niet lachen.’

‘Ik leer het je wel.’

‘Waarom doe jij het niet?’

‘Ik moet jullie aankleden.’

‘Ik doe het niet. Het is een vleeskeuring. Ik defileer nog liever op de Veemarkt tussen de koeien.’

‘Ik heb minstens drie mannequins nodig, anders werkt het niet.’

Lea ging naast Sophia zitten. ‘Waarom niet Sophia, één keer.’

Sophia schudde beslist het hoofd.

Gina stak wanhopig haar handen uit naar René. Hij nam plaats aan de andere kant naast Sophia. ‘Je durft niet?’

‘Het heeft niets met durf te maken. Mijn hoofd zegt nee. Ik ben geen klomp vlees.’

‘Het gaat niet om jou, het gaat om de kleren.’

‘Maakt niet uit.’

‘Weet je nog hoe makkelijk je die chauffeurs wist te strikken tijdens het liften?’

‘Ja, tot ze me besprongen.’

‘Je bent zo’n natuurlijke schoonheid, Sophia.’

‘Begin niet te vleien of ik ga schoppen. Ik loop niet als een tochtige koe met mijn kont te draaien.’

‘Dat doe je zo ook al.’

‘Wablief?’

‘Met je kont draaien, bedoel ik. Ik heb ze vaak bewonderd onderweg naar Spanje.’

‘En dan die verwijfde pirouettes.’

‘Vrouwen zijn inderdaad nogal verwijfd, ja. De pers zal er zijn. Je komt in alle kranten.’

‘Interesseert me niet.’

‘Er komt zelfs een cameraploeg voor een reclamefilm die zal vertoond worden in alle bioscopen van Kortrijk en Gent.’

Sophia keek naar Gina. ‘Is dat waar?’

Gina knikte.

‘Komen we dan op het grote scherm?’

‘Ja,’ zei René. ‘Voor aanvang van de film en tijdens de pauzes.’ Hij ging staan en maakte een wijds gebaar met beide handen. ‘Starring: Meryl Streep, Diane Keaton, Faye Dunaway and … Sophia Ferrara.’

Sophia twijfelde. ‘Ik moet erover nadenken.’

‘Ik dacht dat je meer lef had,’ zei hij en verwijderde zich.

‘Goed dan. Maar geen lingerie.’

‘Doe ik wel,’ zei Bianca.

Hij keerde op zijn stappen terug en gaf Sophia een smakkerd op het voorhoofd. ‘Je bent een prachtwijf.’

Iedereen klapte in de handen. Ze glimlachte. ‘Dat klonk niet slecht.’

‘Een voorproefje van het applaus dat je te wachten staat tijdens de show,’ zei Gina.

‘Sophia wees met een priemende vinger naar René. ‘Dit draai je me geen tweede keer, schurk.’

Hij lachte en wenste iedereen een goede nacht.

 

Gina wierf een naaister aan om te helpen bij haar creaties en om haar bij te staan voor een vlotte opvolging van de verkleedpartijen. Naarmate het uur van de grote opening naderde, raakten de gemoederen verhit. Gina en Sophia scholden elkaar de huid vol tijdens het oefenen van het defilé – ‘Sophia! Voeten voor elkaar! Heupen los, armen omlaag, handen open, kijk naar je publiek als je keert!’ – waarop Sophia haar stiletto’s wegkeilde en een paspop onthoofdde.

Claudia kreeg te horen dat ze paradeerde als een lichtekooi, waarop ze moest huilen, en René kreeg verwijten naar zijn hoofd omdat de zekeringen sprongen als de spots werden aangestoken. Gina kreeg dan weer te horen dat haar atelier, bevolkt door paspoppen, bezaaid met patronen, scharen, lintmeters en dure rollen textiel, een puinhoop was waar geen kat haar jongen in vond. ‘De paradox van de chaos,’ zei ze, ‘hoe meer je opruimt, hoe minder je terugvindt. Alles blijft liggen zoals het ligt. Iedereen naar buiten!’ Daarna waagde niemand zich nog in het atelier.

René liep naar Gina’s bureel. Ze hing onderuitgezakt in haar kantoorstoel, om haar nek een lintmeter, op haar schouder een speldenkussen, afwezig kijkend naar de lawine paperassen op haar bureau.

‘Gina.’

Ze verroerde niet. Het was niet de eerste keer dat hij haar zo aantrof, met haar gedachten ergens in de stratosfeer.

‘Gina!’

Ze bekeek hem alsof hij van een ander continent kwam.

‘Wat scheelt er?’

Ze wees naar de puinhoop. ‘Moet je zien: facturen dit, formulieren dat, leningen zus, verzekeringen zo, boekhouding. Ik word knettergek.’

‘Een probleemolifant. We maken er allemaal kleine problemen van en lossen ze een voor een op.’

Haar ogen begonnen te twinkelen. ‘Vooruit, help me dan.’

De volgende uren maakten ze afzonderlijke stapels voor facturen, leveringsbonnen, bankafschriften, polissen, formulieren. Hun rekenmachines ratelden aan een stuk door en vraten het ene rolletje papier na het andere. Een dag later lag het kantoor er glanzend bij en zaten alle kopzorgen netjes opgeborgen in mappen.

Idoia verscheen in de deuropening. ‘Ik wil meedoen aan de modeshow.’

Gina viel op haar knieën en omhelsde haar. ‘Je bent terug, lieve schat. Eindelijk.’

‘Mag het?’

‘Natuurlijk mag het. Je wordt de mooiste prinses van de avond.’

De laatste weken voor de opening werden kastjes, rekken, displays en etagères geplaatst voor accessoires. Gina scheurde verschillende keren met de Capri naar Parijs om bestellingen te doen voor parfums, sjaaltjes, sieraden, hoedjes, handtassen, schoenen, ceinturen, tiara’s, veertjes, kralen en tal van wissewasjes voor vrouwen die René nog nooit had gezien.

Het aankleden van de poppen en het uitpakken en etaleren van de kleren liep aanzienlijke vertraging op. Aanleiding voor Bianca om een versnelling hoger te schakelen. Ze klaarde de klus net op tijd en met een ongeziene perfectie. Lea ontfermde zich over de afdeling peperdure schoenen.

Dan was er nog het probleem van de hapjes, de champagne en de bediening. Gina was veel te laat op zoek gegaan naar een traiteur waardoor ze nu zelf zou moeten instaan voor de catering. Er kwam hulp uit Parijs. Lili leende haar kok en haar dienster zodat ook dit probleem op het allerlaatste moment van de baan was.

 

De morgen van de opening keek Gina afgemat voor zich uit op de catwalk. René ging naast haar zitten en kneep in haar hand. ‘Alles klaar?’

‘Ik vraag me af of de uitnodigingen op tijd zijn aangekomen. Stel je voor dat we vanavond geen kat zien.’

‘Joehoe. Hapjes en champagne à volonté.’

Ze glimlachte maar werd direct weer ernstig. ‘Ik heb een gezin van vijf te onderhouden. Als deze avond een catastrofe wordt, zijn we allemaal veroordeeld tot de bedelstaf. Ik heb slechts één kans. Dit móet lukken.’

‘Dit gáát lukken. Wie heb je uitgenodigd?’

‘De beau monde van Kortrijk en omstreken. Ik kreeg adressen van de Kamer van Koophandel. Ik had ook een gesprek met de schepen. Hij zei dat Kortrijk straks de rijkste regio van België wordt. Er komen expositieruimtes, projecten rond toerisme, verkeersvrije zones, nieuwe ziekenhuizen, nieuwe scholen voor hoger onderwijs. Ik mag deze boot niet missen.’

‘Het loopt wel los.’

‘Ik hoop het. Anders ben ik failliet nog voor ik ben gestart.’

‘Kijk eens naar je team. Zijn ze niet fantastisch?’

Iedereen was druk bezig met stofzuigen, spiegels poetsen, het parket dweilen. Ze lachte. ‘Wat een stelletje slonzen. En dat moeten vanavond mannequins worden.’

Ze stond op. ‘Hoog tijd voor een bad en de kapper. Ik hoop dat we tijdig klaar geraken.’ Ze zuchtte en vertrok naar boven.

 

De deur zwaaide open en Klaas maakte zijn opwachting, in het gezelschap van een al even lange man met dezelfde trekken. Ze droegen donkergrijze pakken van perfecte snit. René begroette hen.

‘Mijn vader,’ zei Klaas.

‘Welkom, meneer.’

‘Berend.’

Hij schudde hen de hand.

‘Ik kan mijn ogen niet geloven,’ zei Klaas.

René glunderde. ‘Het is inderdaad een klein mirakel.’

‘Een ontzettend mirakel. En wat zie jij d’r goed uit joch, zo strak in ’t pakkie.’

‘Een cadeautje van Gina.’

Bianca, het blonde haar kunstig opgestoken, voegde zich bij hen. Ze gaf Klaas en Berend een hand. ‘Bedankt voor jullie komst.’

Klaas beperkte zich tot een kort knikje. Zijn vader begroette haar hartelijk. ‘Voor de beste secretaresse ooit maak ik graag een uitstapje naar Vlaanderen.’

‘Mag ik u een rondleiding geven, meneer?’

‘Met veel plezier.’

Bianca nam meneer Den Dunnen mee op sleeptouw. René vroeg aan Klaas wat er scheelde.

‘Het liedje met Bianca is uit.’

Hij gaf Klaas een vriendschappelijke por. ‘Sorry man. Liedjes met Bianca duren niet lang.’

‘Is alles nog goed tussen ons?’

‘Natuurlijk. We kennen haar toch. Bianca is een vlinder, fladderend van bloem tot bloem. Als ze niet meer kan fladderen, verdrinkt ze en gaat dood.’

‘Mooi gezegd, René, maar ik wist waar ik aan begon. Wie vuur eet schijt vonken.’

René sloeg hem op de schouder. ‘Zo ken ik je weer. Bubbels?’

‘Graag.’

René haalde twee flûtes champagne. ‘Ik moet je nog geld.’

‘Laat zitten.’

‘Hier heb je … even kijken.’

‘Laat zitten of ik ram het in je reet. Waar is de muziekinstallatie?’

René bracht hem naar een draaitafel met een paar uit de kluiten gewassen boxen. ‘Liefst geen Beethoven vanavond.’

‘Waar is de grote bazin?’

‘Overal en nergens. Misschien moet je haar nog even met rust laten.’

‘Ik wil de laatste versie van het scenario.’

‘Kijk straks in het atelier, maar raak niets aan of je tekent je doodvonnis.’

Klaas inspecteerde de versterker. ‘Marantz. Niet slecht. Ik haal mijn schijfjes.’

 

De eerste gasten sijpelden binnen, de nieuwe rijken, de textielbaronnen, de middenstanders, de juweliers, de horeca uitbaters, de bedrijfsleiders en kaderleden van de bedrijven op de nieuwe industriezones. René zag aan hun gezichten dat ze onder de indruk waren.

Hij herkende Lili, in haar gezelschap twee jongere koppels. Dochter Charlotte en zoon Jean-Michel met hun partners. Hij begroette hen. ‘C’est impressionant,’ zei Lili vol bewondering.

Cora, Lili’s dienstertje, kwam glunderend aandraven met champagne.

René ging naar buiten om een luchtje te scheppen.

‘Is het hier dat ik moet zijn?’

Hij keek om. ‘Daar ben je eindelijk. Ik maakte me al zorgen.’

Ze keek naar de oplichtende neonletters boven de vitrine. ‘Modepaleis?’

‘Wacht tot je binnen bent.’

Ze lachte. ‘Mooi kostuum heb je daar.’

‘Ik sta in voor de honneurs vanavond.’

‘Wijs me dan maar de weg, modeprins.’

‘Je ziet er fantastisch uit, ma.’

‘Een ouwe schuur kan er best nog goed uitzien.’

‘Ik zag je nooit eerder in die jurk.’

‘Ik ben ook naaister geweest. Weet je nog?’

Hij deed een korte rondgang met haar. Ze beroerde vol ontzag de blouses, de jurken, de mantelpakjes. ‘Wat een prachtige stoffen. Ik durf ze bijna niet aanraken. Dat was dertig jaar geleden wel anders.’

‘Champagne?’

‘Dat je het durft te vragen.’

Ineens stond Cora naast hen met het nodige.

‘Is Lea hier?’

‘Kom mee.’

‘Mira!’ Lea was bij het zien van Renés moeder in alle staten. Ze vloog haar in de armen. Haar sluier warrelde op de grond. Mira raapte hem op en kuste Lea driemaal op de wangen. ‘Voor mij hoeven sluiers niet.’

‘Ik ben zo blij je terug te zien.’

De twee trokken zich terug in de schoenenafdeling. Lili kwam erbij en maakte kennis met Lea. Lea was hevig ontroerd.

‘Jullie moeten me verontschuldigen, het loopt hier vol,’ zei René.

‘Geen probleem, we redden ons wel.’

Aan de andere kant van de winkel zag hij Gina staan wenken, haar gezicht knalrood. Hij spoedde zich erheen. ‘Wat zitten je haren mooi.’

‘Ik vermoord haar!’

‘Laat me raden: Sophia?’

‘Praat ermee of het loopt compleet uit de hand.’

‘Waar is ze?’

‘In mijn kantoor.’

Sophia zat te mokken op een stoel tegen de muur, de haren wild en rommelig alsof ze een nachtje door had gefuifd. Ze wuifde hem meteen weg. ‘Hoepel op! Ik doe het niet.’

‘Je hebt het beloofd.’

‘Hang niet de psycholoog uit want dat ben je bijlange nog niet.’

‘Je stuurt alles in de war.’

‘Ik doe het niet.’

‘Je deed het zo goed tijdens de generale repetitie deze morgen.’

‘Wie wil een lelijk wijf als mij op de catwalk?’

‘Je hebt gelijk. Je bent nog lelijker dan een darmpoliep.’

‘Bedankt voor het compliment.’

‘Ik zei het al. Het gaat niet om jou maar om de kleren.’

‘Ze zullen alleen mij zien.’

‘Wat vrij logisch is. Je bent een knappe jongedame, hoewel je best wat doet aan die puinhoop op je hoofd.’

‘Dat is mijn nieuwe snit, stommeling.’ Ze stond op en viel hem om de hals.

‘Denk je nog wel eens aan ons ziekenhuismoment?’

‘Elke avond.’

‘Ja?’

‘Nee.’

‘Je bent verliefd op Gina. Ik zie het wel. Hoe je naar haar kijkt.’

‘Je ziet spoken.’

‘Mij maak je niets wijs.’

‘Doe je het defilé of niet?’

‘Ik wil nog altijd met je naar bed.’

‘Voor wanneer had je dat zo in gedachten?’

‘Nu.’

‘Je timing lijkt nergens op.’

Ze deed de deur dicht en ging achteroverliggen op Gina’s bureau. ‘We hebben nog even tijd.’

‘Dit is geen bed maar een bureau.’

‘Ik bedoel het figuurlijk, idioot.’

‘Doe je dan het defilé?’

‘Ja.’

‘Oké dan.’

Ze ritste haar jeans open.

‘Stop! Na het defilé. Ik hou niet van snel-snel.’

‘Het leven is aan de snellen, René.’

‘Het is niet het doel dat telt, maar de weg erheen.’

‘We hebben toch al een mooie weg afgelegd?’

‘Ja, van Gent naar Spanje en terug.’

‘Je houdt me voor de gek. Beloof het.’

‘Ik zeg het toch. Na het defilé.’

‘Dan doe ik het. Voor jou.’

‘Zorg dan maar voor de charmantste versie van jezelf.’

Ze glimlachte ondeugend, knipperde met haar lange wimpers, ritste haar jeans dicht, opende de deur en trippelde naar buiten. Hij wreef zich het zweet van het voorhoofd.

Claudia maakte haar opwachting. ‘Waar is Sophia?’

‘Je miste haar net.’

Ze naderde tot vlak voor hem en frutselde aan zijn kraag. ‘Wat zie je er goed. Een echte gentleman.’

‘En jij ziet er adembenemend uit.’ Hij liet haar blonde vlechtjes met zacht klikkende kraaltjes door zijn vingers glijden.

‘Weet je nog toen we samen achter de dorsmachine liepen? En ik schrik had van de zwaluwen?’

‘Ja. Er zaten toen nogal wat schietgaten in je tanden.’

‘Je nam mijn hand en zei dat ik niets hoefde te vrezen.’

‘Juist.’

‘Weet je wat ik nog meer zei?’

Hij wist het nog, maar na Sophia’s avances was hij op zijn hoede. ‘Vaag.’

‘Ik zei: “Ik zie je graag”. Weet je nog?’

‘Nu je het zegt.’

‘Je gaf me rozen op mijn verjaardag.’

‘Ook dat weet je nog. Bravo.’

‘Ik zie je nog altijd graag.’

‘Welkom bij de club.’

‘Ik wil graag alleen zijn met jou.’

‘Volgens mij is dat nu het geval.’

‘Ik bedoel: echt alleen, om … je weet wel.’

‘Claudia, je bent vijftien.’

Ze bekeek zichzelf. ‘Alles zit erop en eraan hoor.’

‘Dat zie ik, dametje, maar je bent nog altijd vijftien.’

Ze omhelsde hem, sprong omhoog en sloeg haar benen rond zijn middel. Hij ving haar op.

‘Ik wil met je naar bed.’

‘Ook al. Pas op. Ik hou je niet.’

Ze liet hem los. ‘Wat is je antwoord?’

‘Oké dan.’

‘Wanneer?’

‘Ik zoek een gaatje in mijn agenda.’

‘Morgen?’

‘Moet lukken.’

Ze huppelde weg.

Gina kwam binnen. ‘Doet Sophia het?’

‘Ja.’

‘Hoe flik je dat nou altijd?’

‘Puur psychologisch vernuft.’

‘Voor ik het vergeet. Ik heb nog één ietsepietsie probleempje.’

‘Zeg het en ik los het op.’

‘Echt stom van me.’

‘Voor de dag ermee.’

‘Iemand moet presenteren tijdens het defilé.’

‘Jij toch?’

‘Ik ben in het atelier.’

‘Laat eens kijken, wie heeft er nog verstand van kleren. Lili.’

‘In het Frans?’

‘Ik hoor hier de hele avond niets anders.’

‘Gaat niet, ik schreef alles op blaadjes in het Nederlands.’

‘De naaister?’

‘Nog mooier. In ’t West-Vloms. Dan snappen ze er helemaal niets van.’

‘Tja, wie dan?’

‘Jij.’

‘O nee. Zoiets doet Nieuwelinck niet.’

‘O ja. Nieuwelinck doet het of Ferrara bekijkt hem nooit meer.’

‘Dit is chantage.’

Ze drukte zich zachtjes tegen hem aan. ‘Toe nou. Ik doe alles wat je wil.’

‘Pure omkoperij. Manipulatie van de ergste soort.’

‘Echt alles, René.’

‘Waar zijn die blaadjes?’

Ze reikte ze hem aan. Op elk blad stond een nummer met een tekening, de naam van de mannequin en een korte uitleg. ‘Dit is je reinste Chinees. Wat is dit? Gazar? Alpaca? Mantilla? Een gros… grosgrain? En dit: een pasp… paspel… Ik breek mijn tong hierop.’

‘Een paspelband. En wat je tong betreft, ik zal ze even smeren.’ Ze nam zijn hoofd tussen haar handen en gaf hem een heftige zoen.

Hij snakte naar adem. ‘Altijd weer doe ik het onmogelijke voor jou.’

Ze legde een wijsvinger op zijn mond. ‘Ik zie je zo graag.’

‘Afzien, ja.’

Ze verliet lachend het kantoor. ‘Om negen uur beginnen we. Zorg dat je klaar bent!’

Opgetogen nam hij de blaadjes door en hoopte dat alles goed zou verlopen. Hij kamde met zijn vingers door zijn haar, blies alle lucht uit zijn longen en verliet het kantoor. Hij botste op Cora, het dienstertje. Ze knipoogde en likte plaagziek met het topje van haar tong over haar bovenste lip. Hij liep haar haastig voorbij, bekeek zichzelf in een spiegel en mompelde: ‘Verdomd als het niet waar is. Dit kostuum heeft magische krachten.’

 

Stipt om negen uur ging hij naar het atelier. ‘Iedereen klaar?’

Gina, een paar kopspelden tussen de lippen, stak haar hand op en knikte.

Hij schikte een laatste maal zijn strikje, haalde bij Klaas een micro en sprong op de catwalk.

 

OceanofPDF.com