Chapitre 29

 

You are so beautiful

To me

Joe Cocker – You are so beautiful

 

‘Dames en heren, hartelijk welkom op de feestelijke opening van Modepaleis Gina Ferrara. Graag nodigen wij u uit voor het defilé.’

‘René, dit is een feestelijk gebeuren, geen rouwplechtigheid,’ fluisterde Klaas, ‘wat meer pit graag.’

Na enig geharrewar namen de dames plaats op de rijen stoelen langs weerszijden van de catwalk. De heren stelden zich op achter hen.

Alle lichten doofden.

Het geroezemoes stopte.

De sinistere paukslagen van Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo verbraken de stilte. Na de korte intro gingen alle spots aan. Verspreid over de catwalk stonden Sophia, Bianca, Claudia en Idoia, in contrapposto, vier tot leven gewekte kariatiden. Bij de gitaarsolo kwamen ze gelijktijdig in beweging en begonnen aan een flitsende promenade over de catwalk, door elkaar flanerend alsof ze hun hele leven niets anders hadden gedaan. Sophia met haar woeste haardos, felrode lippen, donkere eyeliner, razend onheilspellend, het hoofd tijdens het defileren lichtjes voorover, van nature uitgerust met een brutale blik die haar exact de gelaatsexpressie opleverde van een geroutineerde mannequin. Ze droeg een asymmetrische avondjurk in ultramarijn blauw met zwarte vlindermotieven die perfect paste bij haar koele présence. Bij het keren knipoogde ze telkens naar de cameraman.

Bianca, de gekende schalkse glimlach om de lippen, energiek paraderend met breed wiegende heupen, droeg een witte galajurk met kant. Het verschafte Berend, de vader van Klaas, zichtbaar genoegen. Bij Claudia klopten de pasjes niet helemaal, maar ze kwam er vlotjes mee weg dankzij de stralende uitdrukking op haar lieve tienergezicht en de speelse minijurk van chiffon met bloemenmotieven. Idoia, in een klokvormig cocktailjurkje, dartelde rond als een jong veulen, plaagde de anderen en imiteerde hun pasjes. Ze stal van de eerste minuut de harten van alle aanwezigen. Nooit eerder zag René zo’n betoverend spektakel. Bij het staccato van de trompetten liet Klaas een stroboscoop flikkeren, waarop een daverend applaus losbrak. Bij de slottonen van het lied verlieten ze het podium.

Vervolgens brachten ze eigen creaties van Gina, afgewisseld met eindwerken van afgestudeerde leerlingen van Guerre-Lavigne. Klaas draaide rustige achtergrondmuziek, René presenteerde. Gina bleef alsnog onzichtbaar. Hij wist dat ze zich uit de naad werkte om alles perfect te laten verlopen. Deze avond zou haar toekomst en die van haar gezin bepalen. Het was erop of eronder.

Het publiek was merkbaar onder de indruk. Er was applaus bij elke creatie, de vrouwen zaten onder elkaar te roezemoezen, terwijl de mannen slechts oog hadden voor de betoverende coryfeeën op de catwalk.

René kondigde aan dat er als afsluiter nachtkledij en lingerie zou worden gepresenteerd met de laatste Parijse trends. Het werd muisstil. Bianca maakte haar opwachting met een wit setje onder een doorschijnende babydoll. Berend zijn mond viel wijd open. Na Bianca maakte totaal onverwacht Sophia haar opwachting, in een felrode combinatie met tule. René zag sterretjes. Was dit het brutale nest waarmee hij dwars door Frankrijk had gelift? De wilde furie waarmee hij het bed had gedeeld zonder haar met één vinger aan te raken? Hoe had hij dit verrukkelijke meisje kunnen weerstaan? Verdomd wat een charme had ze, en ze wist het niet eens.

Klaas gaf hem een duw. ‘Let nou even op, wil je.’

Sophia en Bianca presenteerden meerdere pikante guêpières, babydolls, corseletten, négligés en bustiers in wit, rood en zwart. Als afsluiter huppelden de vier instant mannequins hand in hand over het podium. Op de tonen van Il Mio Nome è Nessuno brachten ze de ene na de andere zwierige reverence. Ze kregen een minutenlange ovatie. Daarna trokken ze zich terug in de kleedruimte.

René stapte het podium op.

‘Dames en heren. Vanavond leerde u het werk en de creaties kennen van een hoogst bijzondere vrouw. Een vrouw die als kind op dertienjarige leeftijd uitweek naar Parijs om er haar droom waar te maken.

Ik leerde Gina Ferrara acht jaar geleden kennen. Ik was twaalf, had flaporen, kalfjesknieën en een veel te korte neus. Zij was dertien en zag eruit als een filmster.’

Gegrinnik.

‘Ze leerde me drinken, roken en kussen. Dansen was een ramp. We hielden van muziek. We lazen Muziek Expres en typten popliedjes. We bladerden in de Playboy en bewonderden de blote kont van Bardot. Voor de geïnteresseerden, het aprilnummer van 1969.’

Gelach.

‘In onze kinderlijke geestdrift smeedden we wilde plannen. We zouden naar het beruchte muziekfestival Woodstock vliegen. Het plan viel in duigen. Spijtig. Woodstock zou er heel anders uit hebben gezien met ons erbij.’

Opnieuw onderdrukt gelach.

‘Ze verklapte me dat ze jurken wilde ontwerpen. Er was één probleem: ze had geen naaimachine. Kort daarna verdween ze uit mijn leven. In Parijs werd ze opgevangen door mevrouw Liane de Châtillon, Lili voor de vrienden, hier aanwezig.’

Lili wuifde enthousiast.

‘Gina volgde lessen aan de oudste modeschool ter wereld, École Guerre Lavigne in Parijs, onlangs omgedoopt tot École Supérieure des Arts et Techniques de la Mode. Ze was een van de beste leerlingen. Ze keerde terug naar haar bakermat en toverde in een ongeziene vaart deze schitterende haute couture zaak uit de grond. Dames en heren, graag een daverend applaus voor uw gastvrouw: Gina Ferrara!’

René sprong van de catwalk.

Op de tonen van Killer Queen maakte Gina haar opwachting. In een glamoureuze witte strapless jurk met een hoog split, op glinsterend witte stiletto’s, een gouden halsketting en lange oorbellen met diamanten. Om haar linker enkel een bandje met glinsterende hangertjes. Ze maakte een schitterende buiging. Het publiek veerde recht en applaudisseerde minutenlang. Ze riep Sophia, Claudia, Bianca en Idoia op de catwalk. Hand in hand liepen ze naar het ronde platform vooraan om iedereen uitbundig te groeten. Ze wenkte haar moeder. Lea sputterde tegen, waarop Renés moeder haar bij de arm nam en haar naar het podium bracht. ‘Geef dat halsdoekje maar hier.’

Klaas dempte de muziek tot achtergrondniveau. Gina nam de micro aan van René. ‘Geachte aanwezigen, mijn moeder.’ De aanwezigen applaudisseerden opnieuw.

Ze sprak verder. ‘Acht jaar geleden stierf mijn vader in dramatische omstandigheden. Mijn moeder liep daarbij ernstige verwondingen op. Ze overleefde het voorval maar net. Na een jarenlange revalidatie kwam ze er terug bovenop. In een vlaag van wanhoop en verdriet verliet ik destijds mijn geboortestreek en kwam in Parijs terecht. Daar werd ik opgevangen door Lili, mijn beschermengel. Ze stimuleerde mij om mijn modetalenten te ontwikkelen en was mijn steun en toeverlaat in de moeilijkste jaren van mijn leven. Ik ben haar eeuwig dankbaar. Lili, viens.’

Lili vervoegde na enige aarzeling de anderen op de catwalk.

‘Hartelijk dank aan alle aanwezigen en iedereen die mij de voorbije maanden heeft gesteund in het realiseren van mijn droom. Dank ook aan het stadsbestuur, de leden van de Kamer van Koophandel en alle aannemers voor de schitterende en snelle realisatie van de boetiek. Graag ook een applaus voor Klaas die vanavond voor de muziek zorgde en die samen met Bianca een sleutelrol speelde in mijn leven.’

Gina pauzeerde en gaf een teken aan Klaas. ‘Tot slot vraag ik uw aandacht voor een zeer bijzondere vriend, de beste die een mens zich kan dromen. Een vriend zonder wie ik hier vanavond niet zou staan. U moet namelijk weten, een jaar geleden verkeerde ik in een uitzichtloze situatie. Hij en mijn zus Sophia redden mij op gevaar voor eigen leven uit een verschrikkelijke hel en brachten mij terug naar Vlaanderen. Dames en heren. René Nieuwelinck!’

Onder de tonen van You’re my best friend stapte René op het podium bij de vrouwen. Gina legde haar arm om zijn schouders en gaf hem een klinkende zoen.

Na een laatste oorverdovend applaus mengde iedereen zich onder de aanwezigen. Renés moeder kwam naar hem toe. Haar ogen schitterden. ‘Wel, wel, wel. Die meisjes maken echt wat los in jou. Ik heb je nog nooit zo gelukkig gezien. Wat een prachtige vertoning. En wat een presentatie.’

Hij omhelsde haar. ‘Ik kan het zelf niet geloven.’

De drie zussen en Idoia vervoegden hen. Gina gaf Renés moeder een knuffel. Mira begon te snotteren. ‘Wat een mooie meisjes zijn jullie geworden.’

‘Bedankt, mevrouw Nieuwelinck, om hier te zijn en mama bij te staan vanavond,’ zei Gina, ‘ik heb vaak aan u gedacht.’

‘Geen dank meisje. Ik moet jullie bewonderen om ondanks alle tegenslagen zo’n prachtige toekomst op te bouwen.’

Sophia en Claudia omhelsden Mira en Idoia maakte een buiging een ballerina waardig.

Ook Bianca was ongemerkt genaderd. ‘Mevrouw Nieuwelinck. Aangenaam.’

‘Dag juffrouw. Proficiat met deze prachtige show. Bianca? Is het niet?’

Bianca nam René bij de hand. ‘Ik was een tijdje de vriendin van uw zoon.’

‘René, ik wist niet dat je zo’n leuk vriendinnetje had.’

‘Ik heb je erover verteld, ma.’

‘O ja? Wanneer?’

‘Komaan.’

Mira’s mond viel open. ‘Juist … Ja … Dát vriendinnetje.’

‘Hartelijk dank om hier vanavond te zijn, mevrouw.’

‘Ik moet ú bedanken, juffrouw. U hebt ook heel wat gedaan voor Gina, begrijp ik.’

‘Voor vrienden doe ik alles, mevrouw. Deze jongedames en uw zoon zijn fantastische mensen.’

‘Het siert u, juffrouw. U bent een prachtmens. En zo knap.’ Ze trok een knipoog naar René.

‘Nou breekt m’n klomp, wie we daar hebben. Mevrouw Nieuwelinck.’ Klaas boog zich voorover en gaf Renés moeder een handzoen.

‘Dag jongen. Hoe staat ú tegenwoordig in het leven?’

‘Ik lig liever, mevrouw.’

Daarop moest iedereen lachen.

Mira richtte zich tot René. ‘Geniet er nog van, het kan zo snel keren.’ Ze keek op haar uurwerk. ‘Ik moet stilaan naar huis toe.’

‘Ik begrijp het. Wees voorzichtig.’

‘Je blijft hier vannacht?’

‘Ja.’

‘Tot morgen dan, of overmorgen, of volgende week. Ik zie wel wanneer je terugkomt. Daag.’

Klaas kwam naast hem staan. ‘René, ik zei het al eerder, sinds ik jou ken, zag ik meer mooie vrouwen dan in heel Nederland.’

‘Ze mogen er inderdaad zijn.’

‘Hoor je bezig. Ze mogen er zijn. Het zijn godinnen, man.’

‘Je deed het fantastisch met de muziek.’

‘Ach, daar heb je nou eenmaal genieën voor. Weet je, Nieuwelinck, de wereld …’

‘Daar gaan we weer.’

‘… ziet er prachtig uit.’

‘Ondanks de sukkels?’

‘Ondanks de sukkels.’

‘De klootzakken?’

‘Ook.’

‘De vrouwen?’

‘Ik zei toch dat ze mochten blijven. Je luistert nooit.’

‘Wanneer schrijf je dat boek?’

‘Breng me niet op ideeën.’

 

Gina stond de hele avond in het middelpunt van de belangstelling. Ze kreeg omhelzingen van vrouwen en kushandjes van mannen. Ze was op slag een beroemdheid. Ze stond de pers te woord en gaf een interview voor de filmcamera.

René vond Sophia bij de schoenenafdeling. ‘En? Goedgekeurd voor de slacht?’

Ze nipte van haar champagne. ‘Laat me nog even genieten, wil je.’

‘Je hebt tegenwoordig van die koperen oormerken voor koeien in alle kleuren. Mooi hoor, zo in de lelletjes.’

‘Lach maar.’

‘Je was fantastisch Sophia. Een waar natuurtalent.’

‘Just for one night, baby.’

‘Niet meer bang voor boze spiegels?’

‘Spiegels? Waar staan die spiegels?’

‘Verdomd heet, die lingerie.’

‘Niets voor mij.’

‘Mij maak je niets wijs. Je genoot ervan.’

Ze lachte. ‘Omdat je ogen groter werden dan je kop.’

‘De modellenwereld verliest een zeldzaam talent.’

Ze knikte naar de aanwezigen. ‘Moet je zien. Wat een vertoning. De ene dag ben je uitschot en de volgende een beroemdheid.’

‘Waarom zoek je je geen rijk vriendje? Er lopen er hier genoeg.’

Ze dronk haar glas leeg en vroeg meteen een ander. ‘We zijn caféwijven, René. Geen spek voor deze dandy’s hun bek.’

 

De boetiek liep stilaan leeg. Berend, de vader van Klaas, was al een tijdje in gesprek met Lili. Ze vertrokken samen.

Gina kwam naar René. ‘Eindelijk rust.’

‘Wat ruiken jullie allemaal heerlijk.’

‘Was ook nodig, met al dat zweet.’

‘Prachtige juwelen draag je.’

‘Ik mocht ze lenen van Lili en Charlotte.’

‘Je was de koningin van de avond.’

‘En jij een uitmuntende gastheer.’

‘Hoe gaat het nu verder?’

‘Ik voorzag een gastenboek. Het staat behoorlijk vol. Velen maakten onmiddellijk een afspraak en sommigen namen zelfs een optie op een creatie. Ik kan het niet geloven. Ik beschik op één avond over een indrukwekkend klantenbestand.’

‘En dan moet alles nog in de kranten komen, en in de bioscoop. Je bent gelanceerd, Gina. Niemand houdt je nog tegen.’

De laatste gasten verlieten de boetiek. Het gezelschap kaartte nog even na over de hoogtepunten van de avond. Daarna ging iedereen doodmoe naar bed.

René kleedde zich uit en viel languit op het grote tweepersoonsbed. Hij dommelde in met de gedachte dat hij niet langer hield van alle vrouwen, maar van de vrouwen in dit huis, rustend in de kamers rondom hem. Van Sophia, haar temperament, haar hartstocht, haar aanhoudende gevecht met haar innerlijke duivels. Van Claudia, haar onschuld, haar blijmoedigheid, genietend van haar ontluikende sensualiteit. Van Bianca’s frivoliteit, haar gouden hart. Zij die hem had ingewijd in de verrukkingen der liefde. Van Idoia, langzaam genezend van haar trauma’s. Van Lea, die de strijd met haar uiterlijk eindelijk was aangegaan, gesterkt door de onwrikbare moed van haar dochters.

Maar bovenal van Gina, van haar tedere kwetsbaarheid, haar ontembare wilskracht, haar mateloos doorzettingsvermogen. Getekend, maar ook gesterkt door de verschrikkingen in Spanje. Het klopte wat Sophia had gezegd. Hij wás smoor op haar. Meer dan ooit. Maar ze had haar plan, haar project, haar droom. Ze had tijd nodig, hij eerbiedigde dat als geen ander, maar het stemde hem droevig. Hij zou er zich moeten bij neerleggen. Straks moest hij weer gaan studeren. Hun wegen zouden scheiden. Hij zou andere meisjes leren kennen en haar vergeten tot ze nog slechts een schaduw was van zijn ziel.

 

Hij lag op zijn zij toen hij ontwaakte. Hij knipperde met de ogen om zich ervan te vergewissen dat hij niet droomde. Ze lag voor hem, in een hemelsblauwe nachtjapon, steunend op een elleboog, haar hoofd rustend op de palm van haar hand. ‘Goeiemorgen.’

‘Gina? Wat … wat doe jíj hier?’

‘Ik had je toch iets beloofd.’

‘Ja?’

‘Voor je presentatie. Ik zei dat ik alles voor je zou doen, dus … nu ja … je weet wel … alles.’

‘Meende je dat?’

‘Wat dacht je?’

Een hand gleed over zijn borst. Niet eentje van Gina want ze had er slechts twee en ze waren allebei te zien. Hij draaide zich om. Daar lag Sophia, ook al in een weinig verhullend nachtding, met guitig twinkelende ogen, knipperend met die lange wimpers van haar. ‘Hi baby. Are you ready?’

‘Ready voor wat?’

‘Gina, hij is zijn geheugen kwijt.’

‘Maar … ik meende niet …’

‘Ik wacht wel mijn beurt af.’

Over zijn enkels kropen alweer twee handen omhoog, tot boven zijn knieën. ‘Vergeet je mij niet, knappe jongen.’

Hij veerde recht. ‘Claudia?’

‘De enige echte.’

‘Toch niet ook …?’

‘Beloofd is beloofd, tijgertje.’

De deur vloog open en Idoia stormde naar binnen. Ze sprong over Claudia heen boven op hem. De anderen schaterden het uit.

‘Wat zijn jullie van plan?’ kreunde hij.

‘Jou laten boeten voor al je loze beloftes,’ zei Gina.

‘Jullie wisten van elkaar?’

‘Wat ben je toch achterlijk,’ zei Sophia. Ze sloeg een kussen in zijn gezicht.

‘Hoe dan?’

Gina keek hem zwoel in de ogen: ‘Puur psychologisch vernuft, René. Puur psychologisch vernuft.’ Ook haar kussen raakte hem pal in het gezicht.

‘Zotte wijven. Jullie horen op de brandstapel.’

‘Komaan meiden, vuur!’

‘Hèèèlp!’

 

Hoelang het kussengevecht had geduurd herinnerde hij zich later niet meer. Wel dat Sophia op een gegeven moment een teken had gegeven, waarop ze samen met Claudia en Idoia de kamer had verlaten.

Gina was gebleven.

 

Einde

OceanofPDF.com

Dankwoord

 

Twee jaar heb ik gewerkt aan De Parisienne. Tijdens die periode kreeg ik alweer talloze aanmoedigingen van vrienden, collega’s en familieleden.

 

Een zeer speciaal dankwoord gaat uit naar Ingrid Verhelst, auteur, schrijfcoach en docent van Schrijfschool Gent, om het manuscript in de eindfase te verbeteren door de vele suggesties in de verhaalontwikkeling.

 

Brigitte Fostier en Pieter Lambert ben ik uiterst erkentelijk voor de nalezing en oppuntstelling van respectievelijk de Franstalige en Spaanse fragmenten.

 

Ingrid, al meer dan 40 jaar mijn vrouw en muze, krijgt een smakkerd om het verhaal als allereerste te lezen en te zeggen: goed zo.

 

OceanofPDF.com