Versos de Bulhão Pato
Capítulo XXVII
Augmentava, e de repente,
Como cortada torrente,
A melodia parou;
E nos meus braços, querida,
Extenuada, abatida,
Por momentos te deixou.
A aurora vinha rompendo
Quando teus olhos aos meus,
Proferiam eloquentes
Aquelle saudoso adeus.
Ao longe o vasto Oceano,
Da brisa fresca agitado,
Ante nós bramia ufano.
Tu, volveste horrorisado
O rosto co'a vista d'elle!...
É que em breve a todo o pano,
O meu baixel correria
Sobre aquellas ondas torvas,
E de ti me apartaria!
Janeiro de 1851.